تبلیغات
فصلنامه لاله های فردوس - سوم شعبان میلاد سالار شهیدان مبارک باد


Admin Logo
themebox Logo
تاریخ:دوشنبه 13 تیر 1390-02:08 ب.ظ

سوم شعبان میلاد سالار شهیدان مبارک باد

روز سوم شعبان سال چهارم هجرى، در بیت عصمت و طهارت نوزادى متولد شد كه ولادتش قلبها را مسرور و دیده‏ ها را گریان ساخت. كودك را نزد رسول خدا (ص) آوردند. پیامبر گرامى در گوش راستش اذان و در گوش چپش اقامه گفت و او را (حسین) نامید. جبرئیل و فرشتگان آسمانها براى تهنیت و شادباش به محضر رسول خدا (ص) نازل می شدند و تولد این نوزاد را تبریك می گفتند ولی آنان حامل پیام دیگرى نیز بودند، خبرى كه رسول خدا (ص) را بشدت متأثر كرد و اشك از دیدگانش جارى شد: (این كودك را امت تو به قتل می رسانند!).

به درستی كه شباهت امام حسین علیه السلام به رسول خدا فقط در صورت نبود بلكه در سیرت نیز آن امام بزرگ جلوه گاه سیره رسول خدا بود و آن سرور كائنات در این باره فرمود: شجاعت و سخاوتم را به حسین بخشیدم.

امام حسین (علیه السلام) یك ساله بود كه فرشتگان بسیارى بر نبى مكرم اسلام نازل شدند و عرض كردند: (یا محمد! همان ستمى كه از قابیل بر هابیل وارد شد، بر فرزندت (حسین) وارد می شود و همان اجرى كه به هابیل داده شد، به حسین داده می شود و عذاب كنندگانش همچون عذاب قابیل معذب خواهند بود) از این رو، رسول خدا (ص) می فرمود: (خداوندا! هر كس حسین مرا ذلیل می كند، خوار و ذلیلش كن و هر كه حسینم را می كشد، او را كامروا قرار مده!".

رسول خدا (ص) به طرق مختلف، مراتب فضیلت و منزلت فرزند خود، حسین (علیه السلام) را به امت گوشزد می فرمودند. گاه به زبانى فراگیر، تمامى اهل بیت را میستود و گاه درباره امام حسن و امام حسین (علیهما السلام) سخنانى بیان می فرمودند و گاه در خصوص امام حسین (علیه السلام) اشاره نموده، مقامش را یادآور می شدند تا حجت بر همگان تمام شود و حق از باطل مشخص گردد، گاهى نیز در مقابل چشمان مردم، گلوى حسین و دهان او را می بوسیدند و یا زمانى كه در سجده نماز بودند و سنگینى حسین را بر دوش خود احساس می كردند، به احترامش سجده را طول می دادند تا جایى كه نمازگزاران گمان میكردند وحى الهى نازل شده است. آرى كسانى كه پس از این، در سال 61 هجرى، خون حسین (علیه السلام) را به گردن گرفتند، در زمان طفولیت آن حضرت، چه بسا كودكان و یا جوانانى بودند كه سخنان پیامبر (ص) را نمی شنیدند و یا با بی اهمیتى گوش می كردند و ممكن بود از یادشان محو شود ولى آنچه با چشم دیده میشود، در دلها می ماند.

امام حسین همچنان رشد میكرد تا زمان رحلت جد گرامیش، رسول خدا، محمد مصطفى (ص) فرا رسید و پس از آن، پدر را خانه ‏نشین و مادر را از دست رفته و برادر عزیزش را مسموم دید در این حال، بنا به امر الهى، بار امامت را بر دوش گرفت تا چراغى در تاریكی هاى جهالت و پرچمى در مسیر هدایت باشد. امامت آن حضرت، مقارن با باقیمانده ایام خلافت (معاویه بن ابى سفیان) بود.




داغ کن - کلوب دات کام
نظرات() 


 
لبخندناراحتچشمک
نیشخندبغلسوال
قلبخجالتزبان
ماچتعجبعصبانی
عینکشیطانگریه
خندهقهقههخداحافظ
سبزقهرهورا
دستگلتفکر